Ομολογώ ότι δεν ήταν εύκολο να παρακολουθήσει κανείς τον πρωθυπουργό να μοιράζει 400, 250, 140 και 320 ευρώ σε διάφορες κατηγορίες και ομάδες πολιτών. Και μου ήταν δύσκολο να καταλάβω αν συμμετείχα σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες.
Με πιο απλά λόγια, τα 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ παροχές που ΘΑ μοιράσει η κυβέρνηση, θα εμφανιστούν σε 17 μήνες περίπου και είναι άγνωστο ποιόν αντίκτυπο θα έχουν στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς.
Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου
Τούτων λεχθέντων, συνταξιούχος συνάδελφος, με ετήσια μικτή ετήσια σύνταξη 19.200 ευρώ το 2019, εισέπραττε τότε καθαρά 16.920 και φέτος θα κλείσει με 17.010 δηλαδή 90 ευρώ παραπάνω, ήτοι δύο εσπρέσο το μήνα!!
Την ίδια περίοδο οι δαπάνες για το ενοίκιο, από 4800 ευρώ ετησίως, πήγαν στις 7800, ποσό που αντιπροσωπεύει το 46% περίπου του εισοδήματος του, έναντι 28% πριν 7 χρόνια.
Αν συνυπολογίσουμε και τον πληθωρισμό της επταετίες, ο αγαπητός φίλος βρίσκεται σε φάση εξάντλησης της αποταμίευσής του. Γι’ αυτό και γέλασε πικρά, όταν άκουσε τα περί δημιουργίας λογαριασμών, που την προσεχή τετραετία θα δημιουργήσει η κυβέρνηση για τα παιδιά. Στην ουσία έτσι το κράτος θα δίνει στα παιδιά σήμερα χρήματα, που θα πάρει πίσω με καλό επιτόκιο όταν οι δικαιούχοι θα ενταχθούν στην επαγγελματική τους ζωή.
Τούτων λεχθέντων, δεν ακούσαμε πολλά πράγματα για τις τεράστιες αλλαγές στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας, για την ωρίμανση της τεχνητής νοημοσύνης, για τη βιοτεχνολογία και την σημασία της στην αγροτική παραγωγή για τη γενετική και την κτηνοτροφία, για τους σιωπηρούς τεχνολογικούς πολέμους, για τις νέες μορφές εργασίας και την κατάσταση του επαγγελματικού προσανατολισμού στη χώρα μας, για την άνοδο του προσδόκιμου ζωής και τη σημασία του στην κοινωνική ασφάλιση και την προστασία της υγείας.
Δεν είπε πολλά πράγματα ο Πρωθυπουργός τις εταιρίες start-up και αν η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει μια νέα πηγή γνώσης και προόδου. Η Αθήνα υπήρξε κάποτε κατά τους ιστορικούς, τόπος μεγαλοφυΐας, αυτό δεν μπορεί να επαναληφθεί στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης;
Η Εσθονία δηλαδή, που υπέστη 70 χρόνια σοβιετική κατοχή, έχει περισσότερα ατού από την Ελλάδα του Αριστοτέλη; Πώς κατάφερε αυτή η μικρή χώρα των 2 εκατομμυρίων κατοίκων μέσα σε τριάντα χρόνια να γίνει η τρίτη πιο τεχνολογικά προηγμένη περιοχή της ΕΕ και να έχει ρυθμό ανάπτυξης τριπλάσιο του δικού μας;
Μήπως είναι καιρός πλέον, η πολιτική στην Ελλάδα να αποκτήσει περιεχόμενο συμβατό με την εποχή στην οποία ζούμε και με πραγματικότητες που μας περιβάλλουν; Για πάρα πολλά χρόνια, οι μυθοπλασίες και τα παραμύθια, όπως αυτό συμβαίνει και στη ζωή, δεν φέρνουν αποτελέσματα πέραν από την ικανοποίηση φαντασιώσεων και άλλων ψυχολογικών καταστάσεων.
Είναι γνωστό πως στην ιστορία τίποτε δεν μένει αθάνατο. Για όλα έρχεται η ώρα του τέλους. Μας μένει μόνο να στο¬χαζόμαστε πάνω στο τι και γιατί έφθασε κάτι στο τέλος του. Για ποιο στοχασμό όμως μιλάμε όταν διαβάζουμε ότι με βάση τη διεθνή έρευνα PISA, το 50% των νέων στα σχολεία όταν διαβάζει δεν καταλαβαίνει τι διάβασε.
Παράλληλα ,δε είμαστε και μεταξύ των πιο καθυστερημένων χωρών στα μαθηματικά, κορυφαία πρώτη ύλη της εποχής μας μας. Αντιθέτως από μαχαιροβγάλτες μαθητές πάμε πολύ καλά, γεγονός που δείχνει και το επίπεδο της ελληνικής οικογένειας.
Αυτά που έχουμε ήδη εμπρός μας, αν και καταλαβαίνουμε πως θα εξελιχθούν ραγδαία, είναι ήδη αρκετά ώστε να στοχασθούμε για το αύριο του πολιτισμού μας. Ένας πραγματικός ηγέτης στη σημερινή Ελλάδα θα πρέπει να παράγει πολιτισμό και αυτό προς ώρας δεν συμβαίνει. Κρίμα… Χίλιες φορές.