Το 1974 και το 1981 αποτελούν ορόσημα για το ΠΑΣΟΚ. Το 1993 όχι και τόσο και το σημιτικό 1996 καθόλου. Όσο για το 2009 του ΓΑΠ, ούτε να το θυμούνται.
Κοντολογίς, η Χαρ. Τρικούπη, εμπνέεται αποκλειστικά από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και αυτό που εκπέμπει ως προεκλογικό προσανατολισμό είναι διάθεση να τον τοποθετήσει επικεφαλής της εκλογικής αναμέτρησης- τόσο με τον Μητσοτάκη, όσο και με τον Τσίπρα.
Στην πολιτική τα σύμβολα μπορούν να δώσουν ώθηση. Είτε ως φάροι πορείας προς τα πίσω, είτε ως υποδείγματα κίνησης προς το μέλλον. Και σ αυτό η ανακίνησης της μνήμης στο ΠΑΣΟΚ θα εκδηλωθεί με την υπενθύμιση των ενδόξων ημερών της πολιτικής καταγωγής τους, με δυο εκδηλώσεις. Αλλά μόνο με εμπροσθοβαρές περιεχόμενο δεν εξοπλίζονται.
Η πρώτη αφορά την ιδρυτική επέτειο- με υπερδόση από Ανδρέα Παπανδρέου και ηχηρή ανάγνωση εδαφίων από την 3η Σεπτέμβρη.
Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
H μεταφορά του εορτασμού
Ωστόσο, η μεταφορά του εορτασμού στον τόπο καταγωγής του προέδρου του ΠΑΣΟΚ – υποδηλώνει «Ανδρουλακοποίηση» της επετείου και περιορίζει τον «πανελλαδικό» χαρακτήρα της- ακόμη και τη μαζικοποίηση δια της μεταφοράς οπαδών.
Η δεύτερη οδηγεί στο Περιστέρι στις 18 Οκτωβρίου. Για την επέτειο της «Αλλαγής» το 1981, που προσέδωσε στο ΠΑΣΟΚ κεκτημένη ταχύτητα διαρκείας, ως και σήμερα.
Η μουσική κάλυψη – δίκην κράχτη – ανατέθηκε στον Χρήστο Νικολόπουλο. Μεγάλος λαϊκός δημιουργός, παλαιός φίλος του ΠΑΣΟΚ- και του Σκανδαλίδη -και στη λίστα της «διεύρυνσης» του Μαρτίου. Αλλά ποια σχέση έχει η μουσική του, η γενιά του – και οι εκπομπές του στην ΕΡΤ επι Μητσοτάκη -με το σημερινό ΠΑΣΟΚ και το «τάργκετ γκρουπ» του;
Αν θέλουν νοσταλγία, γιατί όχι τον σπουδαίο Ηλία Ανδριόπουλο, με τον κομματικό παιάνα «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες»;
Πίσω από το στήσιμο αυτών των εκδηλώσεων διακρίνεται η δυστοκία του ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο στον πολιτικό σχεδιασμό- όπου χειροτέρα δεν γίνεται- αλλά και στις στοχεύσεις του: καταθέτει διαρκώς προγράμματα, αλλά επιχειρώντας να τα συνδέσει ιδεολογικά και πολιτικά με την καταγωγή του, αντί για το μέλλον δείχνει το… παρελθόν.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι νέος και δεν θυμάται το ειρωνικό μειδίαμα του Ανδρέα Παπανδρέου στη Βουλή της Μεταπολίτευσης, όταν ο Γιάννης Ζίγδης ανέφερε ως υπόδειγμα ανάπτυξης το… 1910!
Ενδεχομένως δεν έχουν κατανοήσει το μεγάλο δίδαγμα του ιδρυτή: ο πολιτικός παρακολουθεί την εξέλιξη των πραγμάτων, δεν περιμένει να τον ακολουθήσει η εξέλιξη.
Παράδειγμα, οι θέσεις του για την κοινοτική Ευρώπη. Εναντιώθηκε, όσο έκρινε ότι η ΕΟΚ ως τελωνειακή Ένωση, που ήταν τότε, θα βλάψει την αγροτική Ελλάδα. Όταν άρχισε να μετεξελίσσεται, εξελίχθηκε και η δίκη του στάση και κατέληξε διακεκριμένος φιλοευρωπαϊος πολιτικός:
-Υπέγραψε τη σημαντικότερη απόφαση με την ίδρυση -την Ενιαία Πράξη του 1986 που απελευθέρωσε την κίνηση κεφαλαίων, προϊόντων και προσώπων-– και το 1994 έθεσε το στόχο της ένταξης στην Ευρωζώνη. Τα υπόλοιπα είναι φούμαρα κομματικής αντιπαράθεσης.
Το ζητούμενο για το ΠΑΣΟΚ του 2026
Το ζητούμενο λοιπόν για το ΠΑΣΟΚ του 2026, είναι να κάνει μια ένεση αυτοπεποίθησης και όχι να επιστρέψει στο 1974, ή στο 1981.
Το δεύτερο δεν αντιγράφεται: πήγε να το κανει το 2009 Γ. Παπανδρέου και έφερε στο ΠΑΣΟΚ σε διάλυση και τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο.
Από την ιδρυτική πράξη, μόνο ο Τσίπρας, με τη fake 3η Σεπτέμβρη του Θησείου, δεν κατανοεί ότι το οραματικό «τετράπτυχο» δεν υπάρχει. – «Εθνική Ανεξαρτησία» τέλος με την ευρωπαϊκή ένταξη, η «Λαϊκή Κυριαρχία» μια χαρά είναι όσο γίνονται ελεύθερες εκλογές, η «Κοινωνική Απελευθέρωση» θάφτηκε στα ερείπια του Τείχους και τη «Δημοκρατική Διαδικασία» ας την εφαρμόσουν στις αποφάσεις τους.
Αν θέλουν να τιμήσουν τις παρακαταθήκες του Ανδρέα, αρκεί να συνειδητοποιήσουν το χάρισμα που τον έκανε λαϊκό ηγέτη: έβλεπε το καινούργιο που έρχεται και έκλεινε ραντεβού μαζί του – και με την Ιστορία.
Όσο στο σημερινό ΠΑΣΟΚ που οι μισοί θεωρούν ως καινούργιο τον… επόμενο Μητσοτάκη και άλλοι μισοί τον προηγούμενο Τσίπρα και να θέλει να τους συναντήσει η Ιστορία δεν μπορεί.
Όπως θα έλεγε ο Αμερικάνος συνθέτης Χάρολντ Ρομ: δεν θα υπάρχει κανείς εκεί να την περιμένει…